چرا از قاضی صلواتی، رئیس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران، با وجود نقض آشکار قوانین و مقررات حقوقی، تقدیر میشود؟
چرا شهروندان عادی بهخاطر سرپیچی از قوانینی بسیار کماهمیت مجازات میشوند اما قاضی صلواتی بهدلیل نقض مستمر قوانین اساسی و اصول مسلم دادرسی، نهتنها مجازات نمیشود بلکه امتیاز هم میگیرد؟ آیا این سیاست تشویقی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به این نیست که میخواهند صلواتیهای بیشتری داشته باشد؟
واقعیت این است که در اکثر پروندههای مهم سیاسی و حقوق بشری، ابوالقاسم صلواتی، با همدستی وکلای حکومتی و برخی از وکلای تسخیری وابسته، به ماشین امضای احکام خودسرانه علیه کنشگران اجتماعی، فعالین حقوق بشری و معترضان سیاسی تبدیل شده است.
از جمله شهروندانی که قاضی صلواتی علیه آنها حکم اعدام صادر کرده است: محسن شکاری، محمد بروغنی، محمد قبادلو، روحالله زم، جمشید شارمهد، مازیار ابراهیمی، فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی، شیرین علمهولی، زانیار مرادی، لقمان مرادی، زهرا بهرامی، مجید کاووسیفر، محسن اسلامیان، مهدی اسلامیان، علیاصغر پشتر، روزبه یحییزاده، امیر میرزاییحکمتی، علی صارمی، محسن امیراصلانی، علیرضا اکبری، میلاد حاتمی است.
از طرف دیگر، بهنظر میرسد سیاست امنیتی-قضایی جمهوری اسلامی، در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» تا حدودی تغییر یافته و به سمتی رفته که «قضات امنیتی» با رفتارهای پیچیده و گمراه کننده را جذب شوند.
به عنوان نمونه، در محاکم انقلاب اسلامی تهران، بیشتر پروندههای معترضان به ایمان افشاری (رئیس شعبه ۲۶ محکمه انقلاب اسلامی) ارجاع داده شده است که به عنوان یک قاضی امنیتی آگاه شناخته میشود. طوری که حتی بعضی از وکلا را هم در درک و تحلیل موضوع به اشتباه انداخته است.
بعد از اهدای لوح تقدیر به ابوالقاسم صلواتی و نیز ارتقای شغلی محمد مقیسه، از محکمه بدوی انقلاب اسلامی (رئیس شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران) به دیوان عالی کشور، به خدمت گرفتن چهرههایی مانند ایمان افشاری نیز معنادار و قابل تامل است.
یککلمه 